All Posts By

Anna

отзыв о доуле

Две беременности с доулой

By | О доулах | No Comments

Выражаю благодарность доуле Анне Кузнецовой за поддержку в моих 2-х беременностях.

Я получала ответы на свои затруднительные вопросы от лучшей советчицы на свете 🙂 Как на протяжении беременностей, так и после них.
После рождения детей Анна помогала мне наладить грудное вскармливание.

Спасибо Вам за полезные советы и всяческую помощь мне.
И всего Вам и Вашей семье хорошего)

Валентина Шока

доуле Анне, доула Гродно, отзыв о доуле

Отзыв о доуле Анне Кузнецовой

By | О доулах | No Comments

С Анной познакомилась на ежемесячной встрече с доулой. Анна мне очень понравилась как специалист, женщина и человек.

И вот во время беременности и у меня возникли проблемы с телом, перестройка не оказалась бесследной — сильно стала болеть нога в бедре, омрачая мое настроение и ограничивая возможности, а время только усилило эти ощущения.

Приятным открытием оказалось мастерство Анны, как остеопата. Обратившись к ней, получила поддержку доулы и ценнейшие, аккуратнейшие манипуляции с моим телом. После сеанса остеопатии почувствовала себя по-новому — сразу как вышла из кабинета, поняла, как мне неудобна моя прежняя обувь(стертая неравномерно), стопы так и стремились перераспределить нагрузку на обувь, спина вытянулась и продолжает меня тянуть вверх(очень комфортно стало держать осанку), а что касается основной проблемы, то я до сих пор под впечатлением — боль в течении пары дней просто исчезла, похожая боль возвращается с малой силой только после длительной и быстрой ходьбы — тут я сама виновата))).

Наблюдая за состоянием сейчас и вспоминая ту боль(нарастающую на протяжении месяца), что привела меня к доуле Анне, это просто волшебный навык, благодаря которому Анна мне помогла.
Предполагаю, что сеансы остеопатии по необходимости будут в дальнейшем, ведь беременность, с сопутствующими ей изменениями, продолжается).

Благодарю Вас, Анна Кузнецова!

Ярославна Демченко

доула+гродно, встреча с доулой, для родителей

Доула — новое явление для социума или давно забытое старое?

By | О доулах | No Comments

Встреча для родителей (и всех интересующихся родительством) «Доула — новое явление для социума или давно забытое старое?» прошла 13 мая 2017г. в рамках Гродненских Мастерских Знаний.

“Гродненские Мастерские Знаний” – это открытая площадка, в рамках которой каждый человек может заявить свою тему для обучения, а каждый желающий – принять участие в обучении.
Первые Мастерсике состоялись в Гродно 18 сентября 2016 г., очередные мастерские были уже 4 по счёту.

Ведущая: Анна Кузнецова — врач, остеопат, консультант по гв и слингам, доула, инструктор по йоге и цигун.

Программа встречи:

  • Кто такие доулы?
  • Для чего существует доульская поддержка во время беременности, родов послеродовом периоде?
  • Утраченные традиции поддержки мам после родов, которые мы можем сегодня возродить.

Анна Кузнецова:
Мы поговорили о том, кто такие доулы. О том, как помощь повитухи в современном мире поделилась на акушерскую помощь в женских консультациях и роддоме, помощь неонатолога, остеопата, доулы, психолога или психотерапевта, няни, помощницы по дому.

О том, как мы можем оказывать экологичную поддержку своим родственницам или знакомым, находящимся в ожидании малыша. О практической помощи для мамы новорожденного — помочь по дому, приготовить еду, сходить в магазин или погулять со старшими детьми. И это будет очень ценной помощью для недавно родившей женщины и простым действием для каждой из нас.

Интересно, что были не только будущие мамы, но и планирующие беременность или не планирующие, но интересующиеся темой материнства и женской поддержки в это период.

Что интересно, был один мужчина — «жена попросила прийти» 🙂

Отзыв участницы

Майя Левчук (слушательница мастер-класса «Доула — новое явление для социума или давно забытое старое?» от Анны Кузнецовой):

«Очень вдохновлена мастер-классом Анны Кузнецовой, сердце радуется от того, что в нашей стране и в нашем городе возрождается когда-то забытая традиция поддержки женщин при родах, до родов и после. Мне кажется это очень важным, так как это напрямую влияет на наших деток, на следующее поколение. Надеюсь что благодаря таким мастер-классам, в том числе мастер-классам о женской сути, о женской взаимопомощи, о женской дружбе, у нас и город расцветёт еще больше, и страна поднимется. Я думаю что всё начинается с малого, с наших семей, с подружества».

Фото 2016г, с одной из регулярных встреч с доулой, Гродно.

пасля родаў, семейные традиции беларуси

Радзiнныя звычаi i абрады: пасля родаў

By | Блог | No Comments

Нованароджанага адразу купалі ў розных лекавых духмяных травах, а каб быў багаты і шчаслівы, у ваду клалі срэбную манету і некалькі зярнят.

У купель для дзяўчынкі дабаўлялі яшчэ крышачку малака, каб была белая тварам і прыгожая. А вось у гатаванай (кіпячонай) вадзе на Беларусі дзяцей не купалі, бо верылі, што яны ад гэтага будуць вельмі злымі, крыклівымі, няўважлівымі. Пра такіх людзей у народзе гаварылі: “Ён у гарачай вадзе купаны”.

Пры першым купанні павітуха магла раўняць ножкі дзіцяці, гладзіць яго па галоўцы, каб яна была круглая, злёгку сціскаць носік, каб ён быў прыгожы і г.д.

Аналагічныя дзеянні пры родах, пры першым купанні нованароджанага здзяйсняла баба-павітуха і ў асяроддзі гарадскіх мяшчанак. Тут на трэці дзень маладую маці разам з нованароджаным мылі ў лазні.

Ваду пасля першага купання вылівалі ў ціхім месцы, дзе не хадзілі людзі і жывёла, часцей пад пладовае дрэва ці пад вугал хаты. На Палессі, калі купалі дзяўчынку, ваду вылівалі на ганак, каб яна, стаўшы дарослай, хутчэй выйшла замуж.

Шырокае распаўсюджанне на ўсёй тэрыторыі Беларусі ў мінулым стагоддзі мела павер’е, што калі дзіця пасля першага купання пакласці на правы бок, яно ў далейшым усё будзе рабіць правай рукой (“будзе праўшаком”), а калі на левы – то, наадварот, “будзе леўшаком”.

Пасля купання павітуха загортвала дзіця ў што-небудзь старое, звычайна ў мужчынскую сарочку, бо ў беларусаў было не прынята загадзя рыхтаваць адзенне для дзіцяці, і спавівалі спецыяльным чырвоным поясам.

Пры першым укладанні дзіцяці ў калыску клалі вугольчык, хлеб-соль, жалеза ў якасці абярэгаў. Шырокае бытаванне ў нашым краі мела вераванне, згодна з якім нельга было калыхаць пустую калыску.

Управіўшыся з дзіцём, павітуха працягвала завіхацца каля парадзіхі.

Паслед

Паслед (“дзіцячае месца”) бабка абмывала і загортвала ў чыстую анучу, укінуўшы туды яшчэ некалькі зярнят ці кавалачак хлеба.

Паслед акуратна закопвалі: калі нараджаўся хлопчык, то каля хаты, пад ганкам або ў хаце на куце, каб, як лічылі, перадаць яму любоў да роднага дома; калі дзяўчынка – то пад яблыняй, вішняй, каб была такая ж прыгожая. Або пад прыпечкам, каб была добрая гаспадыня.

Часта дзіцячае месца закопвалі ў хляве, каб павялічыць пладавітасць жывёлы. Пазней сталі хаваць за абразы, каб “дзіцяці быў гонар”, або закопвалі ў варыўні пад жорны, каб “дзіця было вёрткае і хітрае”.

Знакам шчасця і дабрабыту была так званая “дзіцячая сарочка” – рэшткі плоднага пузыра, які часам заставаўся ў нованароджанага на галоўцы. Яе акуратна здымалі і захоўвалі, як талісман. Гэтыя ўдача і шанцаванне распаўсюджваліся і на сям’ю дзіцяці.

Ў ложку

Звычайна парадзіха, калі роды прайшлі паспяхова, знаходзілася ў ложку ад трох да сямі дзён.

І ўвесь гэты час, асабліва калі парадзіха была адзінай дарослай жанчынай у малой сям’і, бабка прыходзіла ёй на дапамогу, гатавала ежу, купала нованароджанага, даглядала старэйшых дзяцей. Па традыцыі ежу яна несла з дому, абавязкова ў гаршках.

Аднавяскоўцы казалі: “Во, баба ідэ з гаршкамі”, што азначала: “Баба ідзе наведваць парадзіху”. Бабка павінна была тры дні пасля родаў насіць тры разы на дзень па тры стравы.

Адведкі

У хуткім часе пасля родаўда парадзіхі прыходзілі ў адведкі замужнія жанчыны: сваячкі і сяброўкі.

пасля родаў, семейные традиции беларуси

Каб не стамляць парадзіху, у адведкі жанчыны хадзілі па дзве-тры, прыносілі самыя каларыйныя і смачныя стравы.

Парадзісе, якая толькі што перажыла роды, хацелася пра ўсё гэта расказаць, выслухаць словы спачування, параду, а хто гэта мог лепей зрабіць, чым замужнія жанчыны? Пагэтаму згодна з традыцыяй наведваць парадзіху ніколі не хадзілі незамужнія дзяўчаты і мужчыны.

Ісці наведваць парадзіху ні ў якім разе нельга было з пустымі рукамі, таму нават самыя бедныя неслі хоць кавалак хлеба і якую-небудзь старызну на пялёнкі.

Наведвальнікі не павінны былі доўга затрымлівацца і стамляць размовамі слабую пасля родаў жанчыну.

Паводле народнага меркавання, у лімінальнай зоне дзіця і маці знаходзіліся сем тыдняў або сорак дзён. На працягу азначанага тэрміну дзіця купалі кожны дзень, а пасля яго – праз дзень і радзей.

ЦЯЖАРНАСЦЬ
РОДЫ

Крыніца: Беларусы. Том 5. Сям’я / В.К. Бандарчык, Г.М. Курыловіч, Т.І. Кухаронак; Ін-т мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору НАН Беларусі. – Мінск: Бел. навука, 2001. — с. 305-329.

Подготовлено Анастасией Новицкой.

Фото: студия «Персона»(Гродно), Виталий Малявко.

традиции беларуси, семейные традиции+беларусь

Радзiнныя звычаi i абрады: роды

By | Блог | No Comments

Згодна з народнымі ўяўленнямі, аб наступіўшых родах павінны былі ведаць як мага менш людзей, тады роды пройдуць лёгка.

Асабліва вялікія пакуты парадзісе, па народнаму меркаванню, магла прынесці дзяўчына. Калі яна незнарок заходзіла ў час родаў у хату, то павінна была расплесці касу, набраць вады ў рот і даць парадзісе, бо інакш роды будуць вельмі цяжкімі.

Павітуха

Калі накіроўваліся да павітухі, адразалі кавалак хлеба, пасыпалі яго соллю. Прыйшоўшы, гаварылі ціхенька: “Хадзі, бабулічка, к нам, нешта нашай маладусе ня дужа ладна дзелаецца”. Звычайна баба-павітуха тут жа адклікалася на такую просьбу.

У XIX – пачатку XX ст. у беларускай вёсцы бабай-павітухай была звычайна жанчына сталага веку. У тагачасных умовах баба-павітуха з’яўлялася і акушэркай, і дзіцячым доктарам, і дарадчыцай парадзіхі, і памочніцай ёй па гаспадарцы ў першыя дні пасля родаў. Адсюль тая павага да бабкі, асабліва калі яе майстэрства знаходзіла пастаянная пацвярджэнне ў паспяховым зыходзе родаў.

Акрамя таго, у гэты перыяд у асяроддзі беларускіх сялян шырока была распаўсюджана вера ў магічную сувязь паміж павітухай і павітымі (“перабабленымі”) ёю дзецьмі, у тое, што характар і паводзіны бабкі могуць станоўча ці адмоўна паўплываць на характар, здароўе і паводзіны дзіцяці. Па гэтай прычыне сельская грамада прад’яўляла высокія патрабаванні да павітух: яны павінны былі быць веруючымі, добразычлівымі, акуратнымі, чэснымі.

Амаль паўсюль на Беларусі вопытныя бабы-павітухі мелі спецыяльны ручнік-радзільнік. Прыйшоўшы ў хату да парадзіхі, павітуха вешала гэты ручнік на цвік або крук, убіты ў сцяне, дзе ён і вісеў да заканчэння родаў.

Вельмі часта такі ручнік меў у сваім арнаменце сімвалічныя выявы вобразаў Маці-Радзіцельніцы, Берагіні або парадзіхі (падсвечнік з запаленымі свечкамі), ці дзіцяці.

Цяжкія роды

У час цяжкіх родаў, калі наступалі патугі, жанчына хапалася за ручнік рукамі і тужылася. Лічылася, што гэты ручнік вельмі дапамагае ў час родаў і аблягчае пакуты парадзіхі.

Павітуха дапамагала парадзісе як магла. Акрамя акушэрскіх прыёмаў, яна выконвала шэраг магічных дзеянняў. На парадзісе расшпіляліся гузікі, развязвалі вузлы, паясы, распляталі косы, адкрывалі ўсе замкі, куфры, дзверы ў хаце. Гэты звычай вельмі старажытнага паходжання, нават у рымлян цяжарныя жанчыны клапаціліся, каб у іх не было вузлоў ні ў валасах, ні ў адзенні.

Паўсюль на Беларусі, каб адагнаць злыя сілы ад парадзіхі, павітуха клала ёй у ложак металічны прадмет або абвязвала яе чырвонай ніткай.

Дзейсным сродкам аблягчэння пакут парадзіхі лічыўся наступны: зняць у дзяжы абрус і надзець яго тры разы на парадзіху зверху ўніз.

На Беларускім Палессі ў час родаў муж ляжаў на лаўцы і цяжка стагнаў, чым, па народнаму перакананню, аблягчаў пакуты сваёй жонкі.

традиции беларуси, семейные традиции+беларусь

Жытнічкі

Здаралася, што жанчыны раджалі ў полі, у лесе, без усялякай пабочнай дапамогі. У шэрагу паветаў Магілёўскай і Мінскай губерняў такіх дзяцей, якія нарадзіліся ў час жніва на жытнім полі, без дапамогі павітухі, называлі “жытнічкамі”.

Павітуха ніколі не прымала дзіця голымі рукамі, а накрывала іх якім-небудзь старым адзеннем, каб у будучым дзіця жыло ў багацці.

Пупавіна

Бабка перавязвала пупавіну паўсюль на Беларусі аднолькава: пучком чыстага лёну або суровай ніткай, да лёну дабаўлялі адну чырвоную нітку.

Пераразалі пупавіну на адлегласці трох пальцаў ад перавязкі: хлопчыку – на нажы, сякеры, дубовай кары, сухой лустачцы хлеба, на кніжцы, малатку. Часта ў паўночных раёнах Беларусі пупавіну хлопчыка перабівалі камянямі, каб быў моцны. Дзяўчынцы пераразалі пупавіну на грабяні, верацяне, нітках, кручках, нажніцах.

ЦЯЖАРНАСЦЬ
ПАСЛЯ РОДАЎ

Крыніца: Беларусы. Том 5. Сям’я / В.К. Бандарчык, Г.М. Курыловіч, Т.І. Кухаронак; Ін-т мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору НАН Беларусі. – Мінск: Бел. навука, 2001. — с. 305-329.

Подготовлено Анастасией Новицкой.

Фото: студия «Персона»(Гродно), Виталий Малявко.

традиции беларуси

Радзiнныя звычаi i абрады: цяжарнасць

By | Блог | No Comments

Комплекс традыцыйных радзінных звычаяў і абрадаў складаўся з трох шчыльна звязаных цыклаў: дародавага, родавага і пасляродавага.

У першыя два ўваходзілі звычаі, уяўленні, павер’і, абрадавыя дзеянні, накіраваныя на захаванне цяжарнасці і паспяховае завяршэнне родаў.

Пасляродавы цыкл, накіраваны на прыняцце нованароджанага ў сямейна-грамадскі калектыў, уключаў у сябе звычаі і абрады імянарачэння дзіцяці, наведвання парадзіхі і нованароджанага, выбару кумоў, абраду далучэння дзіцяці да хатняга ачага, які папярэднічаў царкоўнаму хрышчэнню, а таксама святкавання хрэсьбін, ачышчэння дзіцяці, першага яго пастрыжэння, крока, слова, з’яўлення першага зуба.

ЦЯЖАРНАСЦЬ

Большасць няпісаных законаў непасрэдна вынікае са шматвяковага вопыту і практычнага сэнсу. Так, цяжарная імкнулася не падымаць і не насіць вялікіх грузаў, не зацягваць моцна спадніцу, а ў час цяжкай працы ў полі падвязвала жывот ручніком ці хусткай.

традиции беларуси

Цяжарнай раілася як мага больш рухацца і менш спаць, бываць на свежым паветры.

У асяроддзі беларускіх гараджанак жанчына, якая рыхтавалася стаць маці, не наведвала гарадскія гулянні, не ездзіла ў тэатр і з візітамі, а праводзіла ўвесь час з сям’ёй і блізкай раднёй.

Ва ўсіх рэгіёнах Беларусі строга сачылі, каб цяжарныя не працавалі ў рэлігійныя святы, не калечылі жаб, не разбуралі ластаўчыных гнёздаў, не рабілі штосьці тайком ад мужа ці іншых членаў сям’і, не выкідвалі хлеб.

Забаранялася зашываць на сабе адзенне, каб не здарыліся цяжкія роды, спяшацца пры размове, каб дзіця не заікалася, падстрыгаць валасы, каб не ўкараціць малому розум.

Шматлікія забароны перасцерагалі цяжарную ад спалоху, ад магчымых фізічных і псіхічных траўмаў. На ўсёй тэрыторыі Беларусі цяжарным забаранялася глядзець на пажар, а калі ў жанчыны ўжо не было іншага выйсця, то нельга было, спалохаўшыся, дакранацца рукамі да свайго цела, бо лічылася, што ў дзіцяці ў адпаведным месцы застанецца вогненная радзімая пляма.

У прысутнасці цяжарнай нельга было на ганку секчы дровы, а ёй самой – пераступаць праз сякеру, бо магло нарадзіцца дзіця з рассечанай губой.

Выграбаючы печ, нельга было тушыць галавешку нагамі, каб у нованароджанага не балеў страўнік.

Нельга было прысутнічаць на пахаваннях, глядзець на нябожчыка.

Калі жыццёвыя абставіны вымушалі цяжарную жанчыну ісці на пахаванне, яна, каб пазбегнуць дрэннага ўздзеяння на сваё будучае дзіця, завязвала на галаву намітку з вялікай колькасцю ўзораў чырвонага колеру (пазней – чырвоную хустку).

Пры дапамозе ручніка перакрываецца канал сувязі паміж “сваім” светам і “чужым”.

РОДЫ
ПАСЛЯ РОДАЎ

Крыніца: Беларусы. Том 5. Сям’я / В.К. Бандарчык, Г.М. Курыловіч, Т.І. Кухаронак; Ін-т мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору НАН Беларусі. – Мінск: Бел. навука, 2001. — с. 305-329.

Подготовлено Анастасией Новицкой.

Фото: студия «Персона»(Гродно), Виталий Малявко.

послеродовое пеленание+минск, отзыв о пеленании

Отзыв о пеленании

By | Блог, О доулах | No Comments

Еще планируя беременность я решила, что обязательно сделаю послеродовое пеленание. Мой опыт взаимодействия с остеопатами и хорошими массажистами говорил мне, что вернуть телу правильную механику действия — крайне важно! И вот, мой отзыв о пеленании. Read More